روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی

دختر کوچولوی من بزرگ شد...اونقدر بزرگ که بیست ساله شد...اونقدر بزرگ که به دانشگاه رفت...که دور شد و من موندم و یک دنیا تنهایی...و دلتنگی که هیچ وقت بهش نگفتم...به هیچکس نگفتم...

میخوام یهش فرصت بدم که بزرگ بشه...قوی بشه و از پس مشکلات دوری و تنهایی بربیاد...اما هنوز به نظر میاد که خودم به اندازه کافی بزرگ و قوی نیستم...

تنهایی سخته و فقط خدا به اندازه کافی قدرتمنده که تنها باشه ... اما مثل اینکه تنهایی برای کسانی که دوست ندارند کسی گریه کردنهاشون رو ببینه هم خوبه...

روزهای بی تکرار من در ایران و مالزی...